Estaba mirando por internet e atopei a seguinte anécdota en un blog sobre física e química(http://fisica-quimica.blogspot.com/2008/07/aprender-pensar.html), a anécdota e moi interesante espero que vos guste:
Sir Ernest Rutherford, presidente da Sociedade Real Británica e Premio Nobel de Química en 1908, contaba a seguinte anécdota:
"Hai algún tempo, recibín a chamada dun colega. Estaba a piques de pór un cero a un estudante pola resposta que dera nun problema de física, a pesar de que este afirmaba rotundamente que a súa resposta era absolutamente acertada. Profesores e estudantes acordaron pedir arbitraxe de alguén imparcial e fun elixido eu. Lin a pregunta do exame e dicía: Demostre como é posible determinar a altura dun edificio coa axuda dun barómetro. O estudante respondera: levo o barómetro á azotea do edificio e átolle unha corda moi longa. Descólgoo até a base do edificio, marco e mido. A lonxitude da corda é igual á lonxitude do edificio. Realmente, o estudante expuxera un serio problema coa resolución do exercicio, porque respondera á pregunta correcta e completamente. Doutra banda, se se lle concedía a máxima puntuación, podería alterar a media do seu ano de estudo, obter unha nota mais alta e así certificar o seu alto nivel en física; pero a resposta non confirmaba que o estudante tivese ese nivel. Suxerín que se lle dese ao alumno outra oportunidade. Concedinlle seis minutos para que me respondese a mesma pregunta pero esta vez coa advertencia de que na resposta debía demostrar os seus coñecementos de física. Pasaran cinco minutos e o estudante non escribira nada. Pregúntelle se desexaba marcharse, pero me contesto que tenia moitas respostas ao problema. A súa dificultade era elixir a mellor de todas. Escúseme por interromperlle e rogueille que continuase. No minuto que quedaba escribiu a seguinte resposta: tomo o barómetro e lánzoo ao chan desde a azotea do edificio, calculo o tempo de caída cun cronometro. Despois aplícase formúlaa altura = 0,5 pola por t^2. E así obtemos a altura do edificio. Neste punto pregúntelle ao meu colega se o estudante podíase retirar. Deulle a nota mais alta. Tras abandonar o despacho, reencontreime co estudante e pedinlle que me contase os seus outras respostas á pregunta. Bo, respondeu, hai moitas maneiras, por exemplo, tomas o barómetro nun día asollado e mides a altura do barómetro e a lonxitude da súa sombra. Se medimos a continuación a lonxitude da sombra do Edificio e aplicamos unha simple proporción, obteremos tamén a altura do edificio. Perfecto, díxenlle, e doutra maneira?. Se, contestou, este é un procedemento moi básico para medir un edificio, pero tamén serve. Neste método, tomas o barómetro e sitúasche nas escaleiras do edificio na planta baixa. Segundo sobes as escaleiras, vas marcando a altura do barómetro e contas o numero de marcas até a azotea. Multiplicas ao final a altura do barómetro polo numero de marcas que fixeches e xa tes a altura. Este é un método moi directo. Por suposto, se o que quere é un procedemento mais sofisticado, pode atar o barómetro a unha corda e movelo coma se fose un péndulo. Se calculamos que cando o barómetro está á altura da azotea a gravidade é cero e se temos en conta a medida da aceleración da gravidade ao descender o barómetro en traxectoria circular ao pasar pola perpendicular do edificio, da diferenza destes valores, e aplicando unha sinxela fórmula trigonométrica, poderiamos calcular, sen dúbida, a altura do edificio. Neste mesmo estilo de sistema, atas o barómetro a unha corda e descólgalo desde a azotea á rúa. Usándoo como un péndulo podes calcular a altura medindo o seu período de precesión. En fin, concluíu, existen outras moitas maneiras. Probablemente, a mellor sexa tomar o barómetro e golpear co a porta da casa do porteiro. Cando abra, dicirlle: "Señor porteiro, aquí teño un bonito barómetro. Se vostede dime a altura deste edificio, regálollo". Neste momento da conversación, pregúntelle se non coñecía a resposta convencional ao problema (a diferenza de presión marcada por un barómetro en dous lugares diferentes proporciónanos a diferenza de altura entre ambos os lugares) evidentemente, dixo que a coñecía, pero que durante os seus estudos, os seus profesores tentaran ensinarlle a pensar. O estudante chamábase Niels Bohr, físico danés, premio Nobel de física en 1922, mais coñecido por ser o primeiro en propor o modelo de átomo con protones e neutróns e os electróns que o rodeaban. Foi fundamentalmente un innovador da teoría cuántica. á marxe do personaxe, o divertido e curioso da anécdota, o esencial desta historia é que ENSEÑARANLLE A PENSAR. Por certo, para os escépticos, esta historia é absolutamente verídica Aprendamos a pensar, hai mil solucións para un mesmo problema, pero o realmente interesante, o autenticamente xenial é elixir a solución máis practica e rápida, de forma que podamos acabar co problema de raíz...e dedicarnos a solucionar OUTROS problemas".
Espero que vos gustara como a min!!
